Vanuit het zonnige en warme Cambodja zeg ik dat ik het fantastisch naar mijn zin heb. Het is altijd wel grappig dat ik me van te voren een land inbeeld en dat het dan toch zo anders kan zijn.
Cambodja is straatarm, de voorzieningen zijn slecht, en ze hebben een verschrikkelijke geschiedenis achter de rug. Maar toch zijn de mensen zo verschrikkelijk aardig.
Uiteraard ben ik eerst naar het Ankor wat gegaan omdat je dit "gezien moet hebben". Het was wel erg indrukwekkend inderdaad. Ik was er al om 6 uur in de morgen om de zon op te zien komen van achter de tempel.
Na 3 dagen ben ik doorgegaan naar Kampong cham. Hier heb ik wat fietstochten gedaan door een schitterend gebied. overal zwaaien mensen naar me en ze willen dolgraag op de foto, om vervolgens zichzelf op dat gekke schermpje terug te zien.
Het plattelands leven is hier namelijk nog super primitief. Geen stromend water en geen electriciteit. Ook bijna geen auto's. Het is dan ook geweldig om hier tussen de rijstvelden door te fietsen. Overal krijg ik fruit te proeven en probeer ik met handen en voeten wat te communiceren.
Vervolgens ben ik door gegaan naar phnom penh, waar een zwarte geschiedenis van Cambodja zichtbaar wordt.
Wat meteen opvalt in Cambodja is dat de bevolking zo jong is. Meer dan de helft is onder de 18 jaar oud!!! Dit komt vooral omdat het regime van de Khmer rouge, de Amerikaanse aanvallen tijden de vietnam oorlog, en de burgeroorlog, zoveel slachtoffers heeft geeist dat dit in het straatbeeld nog steeds zichtbaar is. (Alleen al door de Khmer rouge, zijn in 3,5 jaar tijd tussen de 2 en 3 miljoen mensen vermoord, op een bevolking van 7 miljoen). Ondanks dat het land nog steeds zo arm is, zijn de mensen wel blij, want de laatste 13 jaar gaat het alleen maar beter en beter. Iedereen die ik tot nu toe heb ontmoet heeft meerdere familieleden verloren. En soms zelfs bijna allemaal. Dat is wel hartverscheurend steeds. In Phnom pehn ben ik naar de Tuol Sleng gevangenis geweest en daarna naar de killing fields. Zeg maar het Auswitz van azie. Een gids vertelde met heel veel emotie over alles wat hier heeft plaatsgevonden en ook zijn eigen ervaringen. Eenmaal bij de massagraven vertelde hij dat zijn 3 broers en zijn ouders hier tussen de botten moesten liggen. Ik heb terug in het hotel een paar uur nodig gehad om weer bij te komen voor ik wat kon eten.
Ook word ik op straat meerdere malen per dag getracteerd met het zien van mensen met de meest verschrikkelijke handicaps, soms bijna te eng om aan te zien. Dit is vooral zichtbaar op het platteland, en komt door de Agent Orange aanvallen tijdens de vietnam oorlog. Ook bij kinderen heb ik dit nog gezien. Verschrikkelijk!!!
Snel maar weer zeg dus. Naar een home stay ditmaal. Een touroperator hier bied overnachtingen bij de locale bevolking aan op het platte land. Voor ons een unieke ervaring voor hun een extra inkomen. "Beperkte voorzieningen" werd er gezegd. Nou maak er maar GEEN voorzieningen van. We sliepen in 1 kamer met de familie op de grond en het toilet was niet meer dan een gat. Maar ook hier waren ze weer zo gastvrij. In de avond zaten we rond het kamvuur met een tolk en konden we elkaar vragen stellen. Leuke ervaring. Maar de mensen zijn zo simpel, doordat ze geen onderwijs hebben gehad. Ze wisten niet eens wat Amerika was!
Nu ben ik dan aan de kust beland om even lekker uit te waaien in Sihanoukville, een echte badplaats. Vanaf hier ga ik mijn reis terug beginnen. Het plaatsje zelf stelt niet veel voor, maar het strand is prachtig en er zijn hier veel restaurants en barren op het strand, waar ik dan ook de hele dag lekker in een luie stoel met een kokosnoot in mijn hand heb gezeten.

Dat is Cambodja in vogelvlucht voor zover. Binnenkort steek ik de grens weer over naar Thailand om daar nog een week te blijven.